ในเบื้องต้น..."พุทธศาสตร์"...ไม่ใช่.."คณิตศาสตร์" ที่จะเป็นสูตรสำเร็จแบบง่าย ๆ อย่าง 2 + 2 เป็น 4 ...2 x 3 = 6 หรือคุณเป็นคนดีคุณจะต้องประสบแต่สิ่งดี ๆ พบเจอแต่คนดี ๆ อะไรประมาณนั้น..."ศาสนาพุทธ" จะนำเสนอถึงความเป็นจริงของสรรพสิ่งที่ไม่เที่ยงแท้  ไม่จีรังยั่งยืนประเภท "สิ่งที่แน่นอน" ก็คือ "สิ่งที่ไม่แน่นอน" ...อย่างคุณเป็นคนดีคุณชอบปฏิบัติธรรม...ก็ใช่ว่าคุณจะต้องไปเจอแต่สิ่งที่ดี ๆ หรือคนดี ๆ ก็หาไม่..คุณอาจจะไปเจอกับเหตุการณ์ที่เลวร้าย หรือคนที่คุณไม่ชอบใจไม่พอใจก็ได้...แล้วคุณจะทำอย่างไรล่ะ...คุณถึงจะไม่ทุกข์มากจนเกินไป...นี่คือโจทย์สำหรับผู้ปฏิบัติธรรมล่ะ...ที่จะพิสูจน์ ว่าคุณเข้าถึง "พุทธศาสนา" มากน้อยแค่ไหน...แต่ ...เมื่อถึงที่สุดแล้วมันก็คล้าย ๆ กันกับทุก ๆ ศาสตร์นั่นแหละ คือเมื่อพิจารณาใคร่ครวญ บวก ลบ คูณ หาร หาเหตุหาผลอะไร ๆ "ลงตัว" แล้วมันก็ "ลงใจ" เองนั่นแหละ...จึงไม่ไปสำคัญมั่นหมายอะไรกับ "โจทย์"นั้น ๆ อีกต่อไป...ก็เลยไม่เครียด...ทางพุทธศาสตร์เรียกสภาวะนี้ว่า ..."ปล่อยวาง" ไง...